ETEK GİYENLERİN ETİK MASALI

Allah (c.c) biz kullarını yaratıp, şeytanın aklına uyan Havva anamızın yüzünden cennetten kovduğu günden bu yana, Adem’in oğlunun “nefsiyle” savaşı bin yıllardır sürer gider;

“İyi-kötü”, “güzel-çirkin”, “zengin-fakir”, “gece-gündüz”, “çalışkan-tembel”, “hırsız-namuslu”…

Bu ikili denge kimilerinin aklını başından alır…

En çok da imanı zayıf olanları…

Yediği ekmeğe ihanet edenden tutun da, para için kendini, makamını, ahlakını, namusunu satanlara kadar pek çok hainliği görürüz etrafımızda…

Bana bir tek şeyle gelmeyin, “kul hakkıyla” derken yüce Allah (c.c), hepimize çok güzel bir mesaj vermiştir aslında.

“Hak yer, rıza almazsanız, sizi ben affedebilirim belki ama bir şartla; hakkını yediğiniz kişinin helalliğini alırsanız…” der mealen…

Alamadınız, yandınız…

Sonsuza kadar cehennemde üstelik…

Siz, 10 yıla yakın bir süre, piyasa koşullarının çok üstünde maaşlarla, kimseye hesap kitap vermeden, kâr’da mısın, zararda mısın? diye bakılmadan, her dönem finanse edilen bir gazetede çalışın…

Sigortanız yatsın, maaşınızı bir gün gecikmeden alın. Yaptığınız her masraf sorgusuz sualsiz ödensin.

Mesaiye kaçta gelir kaçta gidersiniz, kimse sormasın. Yani “Yağma Hasan’ın böreğini” dilim dilim lüpletin…

Sonra aynı işyerinin elektriğini, suyunu, çayını, bilgisayarını, kâğıdını, kalemini, adamını, fotoğraf makinesini, filmini, arabasını, benzinini tüketerek, hakkınız olmayanı kullanarak sonra bir başka şirkete para karşılığında patronunuzun imkânlarıyla iş yapın…

Para alın…

Afiyet olsun…

Bir güzel yiyin, için, eğlenin, gazete kurun, internet sitesi açın…

Çoluğunuza çocuğunuza da o parayı bir güzel yedirin.

“Haram” demeden, “helal” demeden…

Ha bir de sosyal demokrasiden, sosyalist bir hayat biçiminden söz edin utanmadan…

Ta ki; bombanız patlayana kadar.

Bir gün kader, patronunuzun eline kadar götürür o lüplettiğiniz haramların faturasını, bilgisini, şahidini…

Sonra sudan bir sebeple “falanca haberi biz yapamayız, çünkü oradan nemalanıyoruz” deme cesaretini bile göstermeden çekin gidin…

Ayrılırken bir de utanmadan tazminat isteyin…

Üstelik daha önce tazminatınız sıfırlanmışken…

Her şeyi anlarım, fakat bir tek şeyi anlamakta güçlük çekerim.

Daha önceden hazırlığını yaptığınız, ekmek yediğiniz yerin arşivini de yanında götürürken, ilk köşe yazınızda etik değerlerden, mesleki deneyimden söz edip “Kalemini kır ama satma” ekolünü temsil ettiğinizi “yersen” misali kaleme alırken, hiç mi aklınıza, bir gün öleceğiniz ve hakkın huzurunda hesap vereceğiniz gelmez be şaşkın adam(lar)…

Sözüm kadınlara değil, klasik atasözüne atfendir; “Etek” giymişsiniz, bir de “Etik” dersi veriyorsunuz utanmadan…

Size ne denir başka bilmem ki?

Yazar Hakkında: Necmi Hatipoğlu (14 Yazısı bulunuyor)

Diğer bütün yazıları, Necmi Hatipoğlu →