ÂLİMİN VEFATININ ARDINDAN

Ahmet Ali Canbaz

Mevla bir kavimden imanı soyarak almaz o kavmin içinden âlimleri çekerek alır. Hal böyle olunca da o kavim helak olur. h,ş ( Alimin ölümü alemlerin ölümü gibidir.) H.ş
Gecen haftalarda kaybettiğimiz, Antalya eşrafından olup, ömrünü ve hizmetlerinin birçoğunu aşığı olduğu İstanbul da geçiren ve vefat eden muhterem Ali SÜMBÜL hocamızdan bahsetmeden geçemezdim.
Dünyanın, yeryüzü yıldızları dediğimiz ilim, irfan ve örnek hayat yaşantılarıyla ufkumuzu açan, manevi dünyamızı aydınlatan, insanlığın çıkılmaz sokaklara girmesine müsaade etmeyen, dert ve ızdırap yüklü gönül insanlarıdır, Âlimlerimiz.
Bir milletin en değerli hazinesi, tabii kaynaklarla karşılaştığında, onları fersah-fersah aşan üstün vasıflı, iyi yetişmiş kişilerdir. Bunların başta gelen iki özelliğinden biri, örnek olmaksa, diğeri kılavuzluktur.
Hepsi, Allah ve Resul aşkıyla yanan, tek gayeleri milletlerinin imanını kurtarma adına (bana seni gerek seni) diye inleyip, çıkarsız, hilesiz örnek şahsiyetlerdir.
Kendisini tanımaktan ve eserlerinden ve sohbetlerinden isfade etmekten bahtiyarlık duyduğum, bana kendilerini tanıma imkânını veren Rabbime şükrederek, onun vefatıyla yeri dolmaz bir üzüntü ve ezikliği yaşayanlardanım. Unutmayalım ki ilimden nasibi olmayan bir insan, ruhsuz bir cesede benzer. İlmin girmediği kalp ve kafa harap olmuş bir binaya benzer.
Ali SÜMBÜL hocamız, ilim, düşünce adamı, mütevekkir, şair, tarihçi ve din âlimi gibi bir sürü üstün meziyetleri kendisinde toplamış, müstesna ve mütevazı şahsiyetlerden birisiydi. Bir yıldızın daha ufkumuzdan kayışını, bir ışığın söndüğünü, insan ancak karanlığa gömüldüğünde, yerleri doldurulamaz manevi boşluğa düştüğünde anlıyor.
Hocamız! Az uyuyan az konuşan, konuştuğu zaman hak adına konuşup hafızaları düşünmeye sevk ederken, akli melekeleri de çalıştırıp, üful-üful asrısaadetin manevi havasını sinelere üflerken, Osmanlının dünya çapında İslam’a yaptığı hizmetleri, bir Osmanlı aşığı ve hakiki batılı kaynakların tesirinde kalmadan anlatan, şahsiyetin azgından dinleyip de geçmişimize hayranlıkla bakıp şu anki halimize ağlamamak mümkün mü?
Bu dert insanı da öncekiler gibi, efa, cefa, sorgulamalar ve takiplere rağmen yılmamış, korkmamış aldığı müspet ilimleri, her yerde her ortamda vermeye çalışmış. Antalya, İstanbul sokaklarını karış- karış gezip, faydalı eserler inşa ederek. Bir sürü susamız gönüllere abu hayat gibi can sunmuş. Onların inşallah kurtuluşuna vesile olmuştur.
Zaten mahşeri kalabalıkların omuzlarında, tekbirler eşliğinde mübarek naaşları kanatlı kuş misali, dualarla, sevenlerinin şahitliğinde, tekrar doğum yeri olan Antalya da toprağa verilmiştir.

Onlar görevlerini yapıp yüz akıyla rablerine vasıl oldular. Bıraktıkları eserler sayesinde de daha kim bilir kaç kurumaya yön tutmuş sinelere daha girecekler ve onlara “can suyu” olmaya vesile olup.” LAİLAHEİLLALAH” demelerine sebep olacaklardır. Vay ki bizim halimize.
Bu vesileyle akraba, dost ve sevenlerine sabrı cemil niyaz ederim. Rabbim hızla sayıları azalıp bir-bir göçüp giden ve yeri doldurulamayan bu âlimlerimizin yokluğuyla beraber bizi, bu necip milleti, sahipsiz, başsız ilim ve irfansız bırakmasın. Âmin.

Yazar Hakkında: Ahmet Ali Canbaz (34 Yazısı bulunuyor)

Diğer bütün yazıları, Ahmet Ali Canbaz →